Σήμερα, στην τράπεζα


Σφύριζα αμέριμνος το Φελιτσιτά, περπατώντας προς την Εθνική Τράπεζα για μια ανάληψη 47 ευρώ. Όταν έφτασα, είχε στην είσοδο μια μεγάλη αφίσα που έλεγε Ισχυρή Τράπεζα, Ανακεφαλοποίηση και τέτοια σπουδαία. Θα ήταν παλιά αφίσα γιατί προχθές είδα πως η μετοχή της είχε μόλις 0.02 ευρώ. Δηλαδή, με χίλια ευρώ θα μπορούσα να αγοράσω 50.000 μετοχές. Με τόσες πολλές θα γινόμουν CEO της Εθνικής. Μεγαλομέτοχος! Πλούσιος σαν τον Μπάτμαν. Θα με έπαιρνε τηλέφωνο αυτή η αναιδής που με ενοχλεί για τις μικροοφειλές μου στην τράπεζα και θα της έλεγα το περίφημο «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ βρε άθλιο κοριτσίδιο;» και μετά θα απέλυα αυτήν και όλο της το σόϊ όπου κι αν δούλευαν. Χωρίς αποζημίωση. Θα τους απαγόρευα την είσοδο στην τράπεζά μου ισοβίως και θα έκανα άμεσα απαιτητά όλα τους τα δάνεια. Θα τους άρπαζα τις καταθέσεις, τα σπίτια, θα τους έκαιγα τις θυρίδες αν και δεν είμαι εκδικητικός.
Επίσης, θα άνοιγα και υποκατάστημα στο στενό που μένω, μην τρέχω στην πλατεία. Θα τοποθετούσα έξι ταμίες, δέκα καλύτερα, ώστε να με εξυπηρετούν άμεσα γιατί έλεος με τις ουρές.
Στην τράπεζα πήρα το χαρτάκι Νο 761, εκείνη τη στιγμή ήταν στο ταμείο το νούμερο 58 και όλοι οι ενδιάμεσοι, συνταξιούχοι. Μέσος όρος αναμονής: για πάντα, και λίγο λέω. Ευτυχώς το κατάστημα είχε τηλεόραση. Εβλεπα εκείνον τον Σεφ τον Δρίσκα που φτιάχνει συνταγές για δαιμονισμένους, μοναχικούς με υψηλή πίεση. Λόγω ενός βαζακίου πάστας σκόρδου που λανσάρει με το όνομα του έβαζε παντού σκόρδο. Πολύ. Παντού. Στα γεμιστά, στη σκορδόσουπα, στη σκορδόπιτα. Λέγαμε, για να υπερβάλουμε, πως αυτός βάζει πιπέρι και στα λάχανα, με αυτόν θα λέμε πως βάζει σκόρδο και στο ριζόγαλο.
Βγήκα λίγο έξω όπου στεκόνταν μια συμπαθητική κυρία που ζητούσε ελεημοσύνη. Της έδωσα 50 λεπτά γιατί την έκοψα δική μας, όχι καμιά ξένη που μας παίρνει τις δουλειές. Πήρα καφέ, έκατσα στον ήλιο και τη χάζευα πως δούλευε. Μέσα σε μια ώρα πρέπει να είχε βγάλει περισσότερα απ’ όσα έβγαζα εγώ σε μια εβδομάδα. Μάλιστα κάποιες κυρίες της έφερναν και κρέας πακέτο. Ενδιαφέρον. Φαντάστηκα εμένα, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, που δεν πάνε, να ζητάω ελεημοσύνη κάτω από μια γέφυρα. Βέβαια πρέπει να αδυνατίσω και να μη δείχνω την αριστοκρατική μου καταγωγή. Θα άφηνα αρκετό μαλλί στο πλάι και θα το χτένιζα ψευδοροφή να μοιάζω με ταμία στα ΚΤΕΛ. Γηραιές κυρίες θα μου έφερναν πακέτα με κατσικάκια, κοντοσούβλια, αρνίσια νεφράκια και ξανθιές πατατούλες. Θα γέμιζα κέρματα τις τσέπες μου μέχρι να σκιστούν. Τις επιχειρηματικές μου φαντασιώσεις διέκοψε ένας παλιός συμμαθητής μου. Μιχάλη εσύ; Πως ήταν έτσι, είχε κακογεράσει. Δεν σε γνώρισα εύκολα μου είπε, και καλά. Που αν εξαιρέσεις συν 30 χρόνια, συν 50 κιλά και πλην 100.000 τρίχες, ίδιος είμαι. Με ρώτησε τι κάνω, μου είπε πως είχε κρατήσει σκίτσα μου από το σχολείο για να τα πουλήσει όταν γίνω διάσημος. Ευτυχώς ήρθε η σειρά μου κι έτσι δε χρειάστηκε να του πω τι να κάνει τα σκίτσα μου. Σήμερα δεν έχω πολύ καλή διάθεση.


    Αφήστε μια απάντηση

    Your email address will not be published. Email and Name is required.