Κρύο Ντους


Σφύριζα αμέριμνος το λατρεμένο τραγούδι Piranhas της Κατερίνας Στικούδη ενώ ετοιμαζόμουν να κάνω ένα ντουσάκι. Το σπίτι είναι παγωμένο, μα το μπάνιο ακόμη περισσότερο, βρίσκεται άλλωστε στη βόρεια πτέρυγα του σπιτιού δίπλα στον στάβλο με τα αραβικά άλογα και τα παγόνια. Σαν να μην έφτανε αυτό ανοίγω το ζεστό νερό μα εκείνο δεν έρχεται ποτέ, είχα ξεχάσει τον θερμοσίφωνα κλειστό. Είχα δύο επιλογές ή να τον ανοίξω, να ντυθώ πάλι και να περιμένω να ζεστάνει ή να κάνω μπάνιο με ό,τι είχα. Αν και το νερό ήταν τόσο παγωμένο που σταματούσε καρδιά όρκας επέλεξα το δεύτερο. Σκέφτηκα να κάνω όπως στη θάλασσα τον Αύγουστο: μέσα στο νερό μία κι έξω να τελειώνει το μαρτύριο. Άντρας είμαι που να πάρει.
Εριξα αμέσως παγωμένο νερό από ψηλά. Είκοσι τετράγωνα μακριά πολλοί πολίτες κάλεσαν την αστυνομία γιατί άκουσαν «κάτι τρομακτικά ουρλιαχτά» ενώ μερικές δεκάδες χιλιόμετρα πιο πέρα το κοινό κάλεσε ψυχίατρους και παπάδες γιατί «άκουγαν απόκοσμες διαπεραστικές φωνές». Από τις φωνές μου -επίσης- έσπασε το παράθυρο του μπάνιου μαζί με την κάσα, λύγισε η οδοντόβουρτσα κι έβρασε ένα τουμποφλό μέσα στο φακελάκι.

Φωτογραφία: Pasquale Vitolo

Συνήλθα λίγο και όπως όπως έκλεισα το νερό. Πήρα στα χέρια μου ένα ωραίο αφρόλουτρο με Άρωμα Ζούγκλας, έτσι έγραφε στη συσκευασία. Κοντοστάθηκα. Αναρωτήθηκα λίγο, ποιο απ’ όλα τα αρώματα της ζούγκλας εννοεί. Υπάρχουν βουνά με περιττώματα ελέφαντα και γύρω σκαθάρια που πλάθουν μπίλιες, κουφάρια που αποσυντίθενται στον καυτό ήλιο, φωλιές αετών με αετόπουλα, αμυνόμενοι ασβοί και ιδρωμένοι λαθροκυνηγοί. Ωστόσο, άνοιξα το καπάκι και μύριζε ωραία σαν κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο και σαλάτα μαρούλι. Χάρηκα που ένα τόσο αγαπημένο μου φαγητό είναι αφρικανικό. Από τη χαρά μου ξεχάστηκα κι έκανα το λάθος να σαπουνιστώ παντού, ξεχνώντας ότι αμέσως μετά θα έπρεπε να ρίξω νερό ολούθε. Άνοιξα τη βρύση και με μία απότομη κίνηση μού έριξα νερό. Ο εγκέφαλος μου πάγωσε τόσο πολύ που πια, όχι μόνο δεν ένιωθα πόνο, αλλά χαμογέλαγα κιόλας σχεδόν με είχε πιάσει νευρικό γέλιο. Δυσκολεύτηκα πολύ να βγω από το μπάνιο, είχαν παγώσει εντελώς οι αρθρώσεις μου. Μέχρι το υπνοδωμάτιο περπάτησα όπως οι τσολιάδες στο Σύνταγμα. Ξεπάγωσα σχετικά γρήγορα, η καρδιά μου ξεκίνησε πάλι να χτυπά και ντύθηκα. Σήμερα δεν έχω πολύ καλή διάθεση.

Φωτογραφία: Pasquale Vitolo

    Αφήστε μια απάντηση

    Your email address will not be published. Email and Name is required.