Η απίστευτη περιπέτεια του Χουάν (5)


του Γεώργιου Φράγκου

Είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος από εκείνη τη συζήτηση στο οικογενειακό τραπέζι των Blasa. Ο Χουάν από τότε δεν ξαναμίλησε ποτέ για το όνειρό του στον πατέρα του. Αν και ο πόνος από τη σφαλιάρα στο μάγουλό του δεν τον πονούσε πια όταν σκεφτόταν την ροή του Ριο Νέγκρο προς το νότο, ωστόσο σε εκείνο το σημείο, ένιωθε την παλάμη του πατέρα του να καίει πάνω στο δέρμα. Αυτό το κάψιμο τον βοηθούσε να μην ξεχνάει πως ο νότος ακόμα τον καλούσε. Οι μόνοι που είχαν το υψηλό προνόμιο να ακούνε, για χιλιοστή φορά, το όνειρο του Χουάν ήταν η Νοϊκά, η Μπλάνκα και ο Κακάο, που πλέον είχε μεγαλώσει και το ψωριασμένο τρίχωμα του αποτελούσε μακρινό παρελθόν. Η περιποίηση ενός χρόνου με φαγητό και χάδια είχε κάνει τον σκύλο του Πατέρα Τζιοβάνι να δείχνει και να είναι απόλυτα υγιής.
Ο Αλβάρο μόλις είδε τον ψωριασμένο σκύλο εκείνη την ημέρα πήγε κάτι πάλι να πει, αλλά αισθανόμενος μεγάλες τύψεις που είχε χειροδικήσει στον γιο του δέχθηκε τον Κακάο σαν το τέταρτο μέλος της οικογένειας.
Ο Κακάο ήταν ένας σκύλος που κατά ενενήντα εννέα τα εκατό το τρίχωμα του ήταν απολύτως λευκό ωστόσο το ένα από τα δυο αυτιά του είχε το χρώμα του καρπού του κακάο. Η Μπλάνκα, που πολύ της άρεσε αυτή η ατέλεια του σκύλου, τον φώναζε συνέχεια  κακάο και έτσι έμελε αυτός ο αμελητέος στιγματισμός να του χαρίσει και το όνομα του.
Ο Κακάο πέραν του περίεργου αυτιού του και της μεγάλης του αγάπης για μούρα αποδείχθηκε ότι ήταν πάρα πολύ θρήσκος και αυτήν την ενασχόληση του με τα θεία την ανακάλυψε η οικογένεια Blasa μια ημέρα που η Νοϊκά προσευχόταν στους θεούς της. Μόλις την άκουσε να λέει κάτι ψιθυριστές λέξεις που δεν έβγαζαν νόημα ο Κακάο πήγε δίπλα της και λαχάνιαζε με δύναμη. Ο Αλβάρο φύση περίεργος προσπάθησε να ανακαλύψει τον λόγο που ο σκύλος είχε ιδιαίτερη αδυναμία στους θεούς της γυναίκας του αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς από την οικογένεια Blasa δεν κατάλαβε ποτέ μέχρι σήμερα τον λόγο που όταν ο Κακάο άκουγε την παράξενη δέηση των ινδιάνων Γιανομάμι λαχάνιαζε με θόρυβο.
Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο είχαν συμβεί και άλλα πράγματα και ένα από αυτά ήταν ότι ο Χουάν μεγάλωνε και ψήλωνε. Τα άλλα παιδιά της πόλης του Σαν Πέδρο, που ήταν πάνω κάτω στην ηλικία του, ήταν σχεδόν ένα κεφάλι κοντύτερα, γεγονός που χάριζε στον Αλβάρο λίγο ύψος και σε εκείνον αφού περπατούσε καμαρωτός καμαρωτός για τον γιο του.
«Ο μικρός» έλεγε και ξαναέλεγε στους φίλους του και όχι μόνο «είναι καθαρός Ισπανός, δεν έχει πάρει τίποτα από αυτούς τους μικροκαμωμένους ιθαγενείς».
Το γεγονός ότι ο Αλβάρο ήταν σχεδόν ίδιο μπόι με την Νοϊκά δεν είχε καμία απολύτως σημασία για τον περήφανο πατέρα.
Ο Χουάν είναι Ισπανός, έλεγε υπερθεματίζοντας. Εθνικότητα όμως που ο Χουάν αμφισβητούσε έντονα εδώ και ένα χρόνο πεπεισμένος πλέον πως κάπου μέσα στο γενεαλογικό δέντρο του πατέρα του είχε παρεισφρήσει ένας άγνωστος Ιταλός.
Η καθημερινότητα του παιδιού μέσα σε αυτόν τον χρόνο δεν είχε αλλάξει και πάρα πολύ. Πέρα από τις συχνές επισκέψεις στην εκκλησία και την παραμονή του για αρκετές ώρες πάνω στην ξεχαρβαλωμένη βάρκα στην άκρη της ακτής -ο χρόνος που είχε περάσει από πάνω της την είχε κάνει ακόμα πιο αξιολύπητη- είχε προστεθεί η βοήθεια που πρόσφερε στις δουλείες του πατέρα του. Ο Αλβάρο -που η κύρια δουλειά του ήταν ξυλοκόπος- όταν έβρισκε κανένα έξτρα μεροκάματο δούλευε όλη την ημέρα και ο Χουάν βοηθούσε, όσο βέβαια του το επέτρεπε η ηλικία του. Το απολαυστικότερο μεροκάματο για τον Χουάν ήταν όταν ερχόταν το αεροπλάνο από την πρωτεύουσα κάθε δυο εβδομάδες. Ο Αλβάρο με τον Χουάν είχαν αναλάβει να παραλαμβάνουν τις αποσκευές των ελάχιστων επισκεπτών του Σαν Πέδρο, αλλά και τις λιγοστές προμήθειες που έστελνε το κράτος στους κρατικούς υπαλλήλους της πόλης που απαρτίζονταν από έναν αστυνομικό, έναν ταχυδρόμο και τον διευθυντή του αεροδρομίου. Ωστόσο και τους τρεις οι πολίτες του Σαν Πέδρο είχαν πολλά χρόνια να δουν. Κανείς ωστόσο όλα αυτά τα χρόνια δεν ρώτησε που βρίσκονται ή ποιοι είναι, ίσως γιατί μπορεί να τους σόκαρε η απάντηση. Από την άλλη, στους πολίτες του Σαν Πέδρο άρεσε αρκετά το κουτσομπολιό, έτσι οι υποψίες για το ποιοι είναι ή τι συνέβη σε αυτούς τους υπαλλήλους, κατά καιρούς ποικίλλαν, αλλά εντέλει στην καθημερινότητα τους ήταν μια λεπτομέρεια που δεν τους προβλημάτιζε καθόλου.
Ακόμα μια δουλειά, που είχε αναλάβει αποκλειστικά ο Χουάν -μετά από προτροπή του Πατέρα Τζιοβάνι προς τον Αλβάρο- ήταν να πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στην εκκλησία όλα όσα έστελνε η αρχιεπισκοπή της Σαβαρτίδ προς τον ιερέα της περιοχής. Ο Χουάν αν και φύση περίεργος -τη μοναδική κληρονομιά που απέκτησε από την πλευρά του πατέρα του- εδώ και εννέα μήνες, που έκανε αυτήν την μεταφορά, δεν έμαθε τι περιείχαν μέσα οι πέντε κούτες μεσαίου μεγέθους που έστελνε η επίσημη εκκλησία στον Πατέρα Τζιοβάνι αν και προσπάθησε αρκετά.
Την αλληλογραφία της μοναδικής πόλης της Σαβαρτίδ στα έγκατα του Αμαζονίου και λόγω της τεκμηριωμένης απουσίας του ταχυδρόμου της περιοχής, την είχε αναλάβει και αυτήν ο Αλβάρο με την πολύτιμη βοήθεια της Νοϊκά. Τα γράμματα μοιραζόντουσαν σχετικά άνετα αφού κατά μια παραδοξότητα των δημοσίων αρχών ο κύριος όγκος της αλληλογραφίας αυτής αφορούσε τους άφαντους κρατικούς υπαλλήλους! Έτσι τα γράμματα παρέμεναν στα επίσημα γραφεία των τριών, τα όποια ήταν στριμωγμένα στο αεροδρόμιο, μέχρι που κιτρίνιζαν σε βαθμό να μην αναγνωρίζονται καθόλου τα γράμματα ή σαπίζαν από τις ανελέητες τροπικές βροχές. Κανένας από τους φακέλους δεν ξέφευγε από αυτές τις δυο αδυσώπητες μοίρες.
Ο Χουάν σε μια στιγμή απόλυτης πονηριάς σκέφτηκε να αναλάβει τα χρέη του διευθυντή αεροδρομίου, μιας και ο επίσημος έλειπε μονίμως από την θέση του, αλλά αν και ο Αλβάρο φάνηκε στην αρχή να συμφωνεί με την ιδέα αμέσως μετά κούνησε το κεφάλι του αρνητικά φοβούμενος ότι ο Χουάν θα χανόταν με την σειρά του όπως και ο πραγματικός διευθυντής.

Συνεχίζεται…

* Ο Γεώργιος Φράγκος γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Σπούδασε οδοντοτεχνίτης όπου μέχρι και σήμερα συνεχίζει να ασκεί το επάγγελμα. Για ένα διάστημα βρέθηκε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα press4all ενώ άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες Athens Voice, Lifo και Βήμα. Διηγήματά του επίσης έχουν δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό The Machine και Anemos Magazine.
Το βιβλίο του «Ο Άνθρωπος που Έχασε το Είδωλο του» έχει βραβευθεί με έπαινο από τον λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και το διήγημα του «Πόλεμος στην Πορτοκαλί Πόλη» έχει λάβει το πέμπτο βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό της Κοβεντάρειου βιβλιοθήκης.
Από το 2000 που ασχολείται με την συγγραφή έχει γράψει αρκετά μυθιστορήματα και διηγήματα.

Μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook.


    2 thoughts on “Η απίστευτη περιπέτεια του Χουάν (5)

    Αφήστε μια απάντηση

    Your email address will not be published. Email and Name is required.